บางครั้ง การทุ่มเทมากเกินไป คนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือตัวเอง
บางครั้ง หลงลืมความเป็นตัวเอง คนที่เจ็บก็คือตัวเองอีกเช่นกัน
บางครั้ง ร้องไห้เสียใจ คนที่เจ็บก็เป็นตัวเองอีกเช่นกัน
บางครั้ง สีสันที่สวยงาม ก็หันกลับมาทำลายตัวเอง
บางครั้ง ความเงียบ กลับกลายเป็นสิ่งที่ดีที่สุด
บางครั้ง การที่ไม่ต้องคิดถึงสิ่งใด ก็กลับกลายเป็นสิ่งที่ดีที่สุด
บางครั้ง การลืม ก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุด
บางครั้ง การเริ่มตั้งแต่แรกก็เป็นการผิดตั้งแต่แรกเหมือนกัน
บางครั้ง ก็อยากเป็นตัวขอตัวเองบ้าง
บางครั้ง อยากลืมทุกสิ่งรอบตัว 
บางครั้ง อยากตื่นมาเป็นคนใหม่ที่ไม่ต้องแคร์กับสิ่งรอบตัวที่นับวันยิ่งบันทอนกำลังใจ
บางครั้ง เรื่องบางเรื่องก็เป็นสิ่งที่ต้องคิดคนเดียว 
บางครั้ง เรื่องบางเรื่องก็ทำให้เหนื่อยจนใจจะขาด
บางครั้ง ถึงร้องไห้ให้ตายก็ไม่มีใครมาเจ็บด้วย
บางครั้ง ถึงร้องไห้ให้ตายก็เจ็บอยู่คนเดียว
บางครั้ง ถึงร้องไห้ให้ตายก็ไม่ทำให้เราดีขึ้น
 ตั้งแต่นี้จะลืมทุกอย่างที่ทำร้ายจิตใจตัวเอง
 ตั้งแต่นี้จะไม่ใส่ใจกับเรื่องปัญญาอ่อน
 ตั้งแต่นี้จะหยุดคิดเรื่องบ้าบอคอแตก
 ตั้งแต่นี้จะหยุดคิดเรื่องที่ทำร้ายจิตใจตัวเอง
 ตั้งแต่นี้จะมองแต่ข้างหน้า
 พอซะทีกับเรื่องปัญญาอ่อน
 พอซะทีกับความรู้สึกเฮงซวย
 พอซะทีและพอซะทีเพราะทุกอย่างที่ฉันมีมันกลับไปใช่สิ่งที่ฉันคิดว่าดี
 พอซะทีและพอซะทีเพราะฉันจะเป็นฉันและจะทำในสิ่งที่ชอบ
 พอซะทีเหนื่อยเกินไปแล้วกับทุกอย่างรอบตัว โสมมได้อีกสิ่งกลมๆที่หมุนรอบตัวเองใบนี้
 บางครั้งมิตรภาพคือส่งที่มีค่าและสุดแสนจะน่ากลัว เพราะคำๆนี้ยังคงอยู่บนสิ่งกลมๆที่หมุนรอบตัวเอง มันช่างน่ากลัวแต่ก็ดึงดูดให้อยากสัมผัส 
 แต่บางครั้งเมื่อสัมผัสแล้วส่งต่างๆก็เปลี่ยนไป
 ปวดหัวจังโว้ย พรุ่งนี้จะลืมทุกอย่างแล้ว ไม่จำแล้ว จบซะทีกับความรู้สึกแบบนี้
เพราะฉันก็ไม่ใช่คนที่ดีเลิศที่สุด อาจจะเป็นคนที่เลวที่สุดก็เป็นได้